W sto trzydziestym czwartym odcinku literackiego podcastu „W księgarni”, kolejnego z serii eseistycznej, jedziemy na wakacje tropem pyszności z różnych zakątków świata. Innymi słowy, opowiadamy o fenomenie książek kulinarno-podróżniczych oraz związkach turystyki i gastronomii, które na stałe połączył już w 1900 roku Przewodnik Michelin. Zastanawiamy się także nad tym, czy książki kulinarne mają jeszcze sens. A może – czy dopiero teraz nabrały największego sensu?

Jednak przed opowieścią o współczesnych zjawiskach wydawniczo-medialnych wspominamy dwie legendy programów podróżniczo-kulinarnych, mające na swoim koncie także publikacje drukowane: to Anthony Bourdain i Robert Makłowicz. Ich wspólny mianownik to oczywiście kuchnia i podróże, ale obu łączy również sposób, w jaki prowadzą swoje programy – autentycznie, ze swadą i koncentrując się na lokalności odwiedzanych miejsc. Próbujemy zdefiniować, czym są właściwie książki kulinarno-podróżnicze? Nie są przewodnikami, ponieważ nie odhaczają kolejnych zabytków, tylko dodają osobistą nutę do turystycznych atrakcji. Najczęściej to właśnie jedzenie, dzięki któremu autorzy przybliżają dany kraj i jego zwyczaje. Wydawnictwa te mają indywidualny rys autorów, ale to nie autobiografie, nie reportaże, nawet jeśli starają się nam opowiadać historię ludzi i miejsc. Nie zawsze autorami są z zawodu pisarze, często to po prostu miłośnicy danego regionu świata. 

I tak docieramy do sedna sprawy, czyli pytania: po co nam publikacje kulinarno-podróżnicze? Po co wrzucać ciężką książkę do bagażu, kiedy za pomocą smartfona możemy sprawdzić opinie, trasę i to, co warto w danym zakątku świata zobaczyć? Czy naprawdę potrzebujemy poleceń obcych osób, które uznawane są za autorytety medialne? Czy boimy się być podróżnikami i zostajemy turystami? Sprawdźcie sami.