W sto dwudziestym szóstym odcinku literackiego podcastu „W księgarni” przyglądamy się książkom o mieście wydanym przez Wysoki Zamek. Są to: „Miasto szczęśliwe. Jak zmienić nasze życie, zmieniając nasze miasta” Charlesa Montgomery’ego w tłumaczeniu Tomasza Tesznara, „15-minutowe miasto. Jak uratować czas i planetę” Carlosa Moreno w przekładzie Weroniki Mincer i Pawła Bravo, „Miasto wolne od samochodów” Melissy i Chrisa Bruntlettów w przekładzie Weroniki Mincer oraz „Wychylone w przyszłość. Jak zmienić świat na lepsze” Joanny Erbel. Wszystkie ukazały się w serii „Miasto szczęśliwe”.

Zaczynamy od podstaw, czyli od szczęścia: „Miasto szczęśliwe” Charlesa Montgomery’ego ukazało się w oryginale w 2013 roku, a w Polsce dwa lata później. Autor próbuje w niej odpowiedzieć na pytanie, jakie powinny być miasta ze szczęśliwymi mieszkańcami. Jak pisze w przedmowie Filip Springer: „Co jednak ważniejsze, splecenie wątków dotyczących miasta z tymi, które opowiadają o naszym szczęściu, uświadamia nam, nieraz w sposób bolesny i dobitny, jak bardzo nasz dobrostan psychiczny zależy od jakości przestrzeni, w której przyszło nam żyć”.

Szczęściem będzie też czas, którego mamy zawsze odrobinę za mało. Kolejną
omawianą w odcinku książką jest „15-minutowe miasto. Jak uratować czas i planetę” Carlosa Moreno. Staramy się nakreślić te ideę, która jakiś czas temu zyskała złą sławę. Jak mówi profesor Moreno: „15-minutowe miasto powinno mieć trzy główne cechy. Po pierwsze, rytm miastu powinni nadawać ludzie, nie samochody. Po drugie, każdy metr kwadratowy powinien służyć wielu różnym celom. I po trzecie, osiedla należy projektować tak, żebyśmy mogli mieszkać, pracować i mieć pod ręką wszystko, czego nam potrzeba, bez konieczności ciągłego dojeżdżania gdzieś indziej”.

Kolejnym elementem „szczęśliwej” układanki będzie czas spędzany na dojazdach. I o
ile już sam tytuł „Miasto wolne od samochodów” może niektórych zbulwersować, to Melissa i Chris Bruntlettowie nie nawołują do zupełnego odrzucenia samochodów i pozbycia się ich z centrów miast – walczą po prostu o miasta lepsze, bardziej dostosowane do ludzkich potrzeb, a także potrzeb poszczególnych grup wiekowych, na przykład seniorów. Osoby starsze potrzebują więcej miejsc do odpoczynku, podobnie jak osoby z niepełnosprawnością ruchową. Co ma do tego ograniczenie ruchu samochodowego? Zachęcamy do słuchania.

Ostatnią omawianą książką jest „Wychylone w przyszłość. Jak zmienić świat na
lepsze” Joanny Erbel, lektura opowiadająca o tym, jak wygląda zmiana. Podsumowując najważniejsze treści, posługujemy się cytatem: „Uważam, że rozwój nie przebiega linearnie, a raczej podąża ruchem spiralnym. Pojawiają się nowe trendy i idee, które zamierają, by po pewnym czasie odrodzić się na nowo. Jako przykład może posłużyć koncepcja spółdzielczości, która powraca w różnych wariantach mniej więcej co pięćdziesiąt lat”.