Krasiński/Zapolska/Gombrowicz w szkole, w muzeum i w teatrze

Krasiński/Zapolska/Gombrowicz w szkole, w muzeum i w teatrze – konferencja

  • 28 listopada 2019 (czwartek), godz. 14.00–19.00
  • Muzeum Pana Tadeusza
    Rynek 6, Wrocław
  • Chętnych do udziału w konferencji prosimy o wypełnienie karty zgłoszenia i przesłanie jej na adres: edukacja@ossolineum.pl.
  • >>pobierz kartę zgłoszeniową 

Jednym z celów Festiwalu Tradycji Literackich jest popularyzacja twórczości wybranych pisarzy przy użyciu współczesnych metod, którymi dysponuje instytucja kultury, jaką jest Muzeum Pana Tadeusza. Co roku zestawiamy ze sobą „gigantów” polskiej literatury (w 2017 Mickiewicza/Różewicza, w 2018 Słowackiego/Herberta, w 2019 Krasińskiego/Zapolską/Gombrowicza), romantyków i tych tworzących bardziej współcześnie.

Istotną częścią Festiwalu stała się konferencja organizowana co roku wspólnie z Wrocławskim Centrum Doskonalenia Nauczycieli, podczas której w roli prelegentów, słuchaczy i dyskutantów występują zarówno naukowcy akademiccy, jak i praktykujący pedagodzy, głównie, choć nie tylko, poloniści, a także pracownicy Działu Edukacji Muzeum Pana Tadeusza. Do udziału w tegorocznej odsłonie zapraszamy również kuratorów wystaw i reżyserów spektakli opartych o twórczość „bohaterów” festiwalu. Celem konferencji jest wymiana doświadczeń i wzajemne inspirowanie się pomysłami.

Życie i twórczość Zygmunta Krasińskiego, Gabrieli Zapolskiej i Witolda Gombrowicza obfitują w interesujące wątki, z których tylko niewielka część mieści się w podstawie programowej języka polskiego. Warto przyjrzeć się tym, z którymi mierzą się nauczyciele i uczniowie, oraz tym, które ze względów pragmatycznych są w praktyce szkolnej pomijane. Z lektury biografii i tekstów trojga pisarzy wyłania się obraz postaci osadzonych w rolach: dziecka, dorosłego, mężczyzny, kobiety, romantyka, skandalisty, wielkiego artysty. Wszyscy troje uczynili z własnej osobowości i prywatnego życiorysu materiał literacki. Konferencja będzie okazją do tego, aby przedstawić potencjał tkwiący interdyscyplinarnych odczytania ich dzieł, wykorzystujących współczesne metodologie badawcze i ich zastosowanie w praktyce pedagogicznej.

Program:

Panel 1

prowadzenie: Magdalena Musiał

14.0014.15 | Magdalena Musiał, Muzeum Pana Tadeusza
Interdyscyplinarnie dla szkół. O ofercie edukacyjnej Muzeum Pana Tadeusza

14.1514.30 | dr Anita Całek, Uniwersytet Jagielloński
Ojcostwo w twórczości Zygmunta Krasińskiego – między biografią a literaturą

14.3014.45 | dr Diana Gawinecka-Laubner, XII Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu
Choroba w życiu Zygmunta Krasińskiego i jego dziele „Nie-Boska Komedia”

14.4515.15 | dr hab. Dariusz Trześniowski, Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny w Radomiu 
Mężczyzna w opresyjnym świecie ról społecznych. Krasiński – Zapolska – Gombrowicz.

15.1515.30 | dyskusja

15.3015.45 | przerwa

Panel 2

prowadzenie: Dobromiła Jankowska

15.4516.00 | dr hab. Marian Bielecki, Uniwersytet Wrocławski
Dlaczego Ferdydurke tak rzadko zachwyca?

16.0016.15 | dr Agata Janiak, Zakład Narodowy im. Ossolińskich
Witold Gombrowicz w recepcji Józefa Czapskiego

16.1516.30 | dr Robert Utkowski, Muzeum im. Witolda Gombrowicza we Wsoli 
Wszystko, co chcielibyście wiedzieć, ale boicie się zapytać. Seksualność Gombrowicza

16.3016.45 | Leszek Bzdyl,Teatr Dada von Bzdülöw
Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (à la Gombrowicz)

16.4517.00 | dyskusja

17.0017.15 | przerwa

Panel 3

prowadzenie: Maria Marszałek

17.1517.30 | Maria Marszałek, Muzeum Pana Tadeusza
Czytanie klasyków na potrzeby nieklasycznego festiwalu

17.3017.45 | Anna Pasikowska, III Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza we Wrocławiu
Czy „Moralność pani Dulskiej” powinna być szkolną lekturą?

17.4518.00 | Anita Soroko, Muzeum Pana Tadeusza
#ZAPOLSKA. Z kanonu lektur na ekrany smartfonów

18.0018.30 | dyskusja

19.00 | zamknięcie konferencji

19.0020.00 | Anita Soroko, Muzeum Pana Tadeusza
oprowadzanie kuratorskie po wystawie #ZAPOLSKA

_____________________________________________

abstrakty:

  • Magdalena Musiał
    Interdyscyplinarnie dla szkół. O ofercie edukacyjnej Muzeum Pana Tadeusza

Muzeum Pana Tadeusza to miejsce, w którym literatura, sztuka i historia współtworzą opowieść o dziejach Polski. Muzeum narracyjne, którego sercem jest Rękopis, daje nam, jako edukatorom, ogromne możliwości, a naszym odbiorcom różnorodność propozycji edukacyjnych. Tworząc ofertę dla szkół, sięgamy do tekstu Pana Tadeusza i tła historycznego, pokazujemy Polskę szlachecką, a także burzliwe dzieje naszej ojczyzny od II wojny światowej, aż do czasów współczesnych. Staramy się stworzyć nie tylko scenariusz obowiązkowej wizyty w muzeum, w którym znajduje się rękopis epopei, ale również możliwość działań kontekstowych, które byłyby dla nauczycieli uzupełnieniem programu, pomocą i inspiracją, a dla uczniów nie tylko możliwością zdobycia konkretnej wiedzy humanistycznej, lecz również atrakcyjną alternatywą dla nauki w klasie. Jak tworzymy nasze scenariusze? Jakie tematy sprawdzają się świetnie, a jakie nie są wybierane? Dlaczego zmieniamy ofertę edukacyjną co roku i co jest w naszej współpracy ze szkołami najtrudniejsze? Na te pytania spróbuję odpowiedzieć w trakcie wystąpienia.

  • dr Anita Całek
    Ojcostwo w twórczości Zygmunta Krasińskiegomiędzy biografią a literaturą

Motyw ojcostwa i władzy ojca występuje w twórczości Zygmunta Krasińskiego wielokrotnie. W epistolografii poza śladami więzi z ojcem Wincentym można odnaleźć również tropy wyobrażonego ideału ojcostwa. Różnorakie figury ojca warto prześledzić też w utworach poety, tak młodzieńczych, jak i dojrzałych. Złożoność tej problematyki oraz jej biograficzny wymiar wymagają pogłębionej analizy literaturoznawczej i psychologicznej, które mogą odsłonić złożone mechanizmy stojące u podstaw analizowanych zjawisk.

  • dr Diana Gawinecka-Laubner
    Choroba w życiu Zygmunta Krasińskiego i jego dziele „Nie-Boska Komedia”

W referacie zostaną zasygnalizowane następujące zagadnienia:

  1. Romantyczne mody oraz style zachowania i ich wpływ na zdrowie – wyjaśnienie przyczyn stosunkowo krótkiego życia romantyków.
  2. Choroba – czym była dla romantyków – filozofia epoki a spojrzenie na choroby duszy i ciała jako wyraz indywidualności i wyjątkowości człowieka.
  3. Choroby ciała i duszy Zygmunta Krasińskiego – biografia chorób wieszcza.
  4. Choroby duszy i ciała w Nie-Boskiej Komedii (szaleństwo, konwulsje, gorączka i udar Marii, ślepota i „widzenie oczyma duszy” Orcia, Hrabia Henryk – poeta przeklęty).
  5. Funkcje choroby w twórczości Krasińskiego – choroba to: sposób na życie, fizjologiczna figura egzystencji, otwarcie na nowe alternatywne rzeczywistości, rodzaj wyróżnienia, „uwypuklenia” indywidualności człowieka, jego niezwykłości, niepowtarzalności, nadanie mu cech wizjonera. Choroba jako droga do zrozumienia samego siebie i świata.

  • dr hab. Dariusz Trześniowski
    Mężczyzna w opresyjnym świecie ról społecznych. KrasińskiZapolskaGombrowicz

Feministyczna refleksja kulturowa wypracowała pojęcia opisu świata, którymi chętnie się posługujemy: patriarchat, opresja androcentryczna, normatywne role i zachowania społeczne przypisane płci, rozróżnienie na płeć biologiczną i płeć kulturową. Women’s studies oswoiły nas ze stwierdzeniami Simone de Beauvoir: „nie rodzimy się kobietami, stajemy się nimi” (czyli kobieta uczy się w procesie wychowania ról społecznych) i Jacquesa Lacana: „kobieta nie istnieje” (jej obraz jest projekcją męskich oczekiwań, to najczęściej matka, żona, kochanka). Najnowszym nurtem badań jest men’s studies, w którym punkt obserwacji przesunięty zostaje na mężczyznę, który także bywa na siłę wtłaczany, często wbrew sobie, w gorset patriarchalnych ról. Zygmunt Krasiński pokazuje poetę, galernika wrażliwości, outsidera, który musi sprostać oczekiwaniom, jakie stawia przed nim tradycyjny świat. Uciekinierami od patriarchalnych zobowiązań są mężczyźni z utworów Gabrieli Zapolskiej, są bezradni, nie potrafią podejmować decyzji, stosują strategię uników czy mimikry. Dla Józia z Ferdydurke Witolda Gombrowicza to właśnie niedojrzałość, maksymalnie przesunięta w czasie, wydaje się przestrzenią wolną od opresyjnych ról, szansą bycia kimś innym. Bunt okazuje się jałowy, nie można uciec od gęby, jedyną formą ocalającą męskość jest więc ironiczny, szyderczy śmiech, grymas ironii. Mężczyzna ocala resztki swej niezależności w intelektualnej grze ze światem.

  • dr hab. Marian Bielecki
    Dlaczego Ferdydurka tak rzadko zachwyca?

Wystąpienie poświęcone będzie osobliwej pozycji Ferdydurki Gombrowicza na mapie szkolnej dydaktyki. Ta najbardziej w świecie znana polska powieść w polskiej dydaktyce obecna jest marginalnie, we fragmentach, natomiast w uczniowskiej – a także potocznej – świadomości funkcjonuje w postaci infantylnych bonmotów o „pupie”, „gębie” i o tym, że „człowiek jest funkcją innych ludzi”. Marginalna pozycja Ferdydurki nie jest kwestią czynników politycznych (usuwanie Gombrowicza z kanonu przez ministra Giertycha), ale – to zasadnicza teza mojego wykładu – powody tej niekorzystnej dla wszystkich sytuacji są natury hermeneutycznej i wynikają z braku interpretacyjnego języka zdolnego objaśnić najważniejsze czy najciekawsze kwestie, jakie można wyczytać z tej powieści. W ostatnim czasie takim językiem, którym z powodzeniem mówi się o powieści, jest psychoanaliza, jednakże jest ona – poza wąskim gronem specjalistów – raczej słabo w Polsce znana. Z tych też powodów w polskiej szkole właściwie nieobecna, a w powszechnej świadomości wiedza o niej także sprowadza się do paru zbanalizowanych pojęć. O dobrych konsekwencjach zestawienia obu języków – Ferdydurki oraz Freuda, Lacana i Kristevej – chcę opowiedzieć w moim wystąpieniu.

  • dr Agata Janiak
    Witold Gombrowicz w recepcji Józefa Czapskiego

Józef Czapski i Witold Gombrowicz poznali się w latach 30. XX wieku i raczej nie przypadli sobie do gustu. Po II wojnie światowej spotykali się sporadycznie w Argentynie i w Paryżu. W swoim referacie przedstawię historię tej relacji, co pozwoli spojrzeć szerzej na polskie środowisko emigracyjne i odmienność losów polskich twórców. Scharakteryzuję też, jak eseista czytał autora Kosmosu. Pisarz-malarz nie poświęcił Gombrowiczowi osobnego tekstu, jednak jego nazwisko pojawia się w kilku esejach. Istnieje też korespondencja świadcząca o tym, że nieco młodszemu pisarzowi zależało na dobrej opinii współtwórcy „Kultury”. Czapski w środowisku francuskiej elity intelektualnej był dobrze znany i ceniony, jego wsparcie udzielone Gombrowiczowi stanowiłoby doskonałą przepustkę do światowej kariery, na której przebywającemu w Argentynie pisarzowi bardzo zależało. Do Gombrowicza zniechęcał Czapskiego ateizm i lekceważący stosunek do malarstwa. Bogata w ciekawe tropy filozoficzne (od prawosławnego modernizmu, po egzystencjalizm i chrześcijański personalizm) twórczość Czapskiego sprawia, że często Gombrowicz sytuowany jest w zaskakujących kontekstach. W referacie postaram się zrekonstruować punkty sporne ale i punkty styczne w postrzeganiu świata przez te dwie wybitne postacie życia emigracyjnego.

  • dr Robert Utkowski
    Wszystko, co chcielibyście wiedzieć, ale boicie się zapytać. Seksualność Gombrowicza

Referat jest próbą pokazania, jak w warunkach muzealnych wygląda praca Gombrowiczem i z Gombrowiczem. Autor Ferdydurke nie lubił muzeów, uważając je za miejsca skamieniałe. Tę, wydawać by się mogło, nie-Gombrowiczowską konstrukcję staramy się ożywiać i u-Gombrowiczać. Na podstawie naszych obserwacji i rozmów z osobami, które odwiedzają muzeum, dostrzegamy zwłaszcza potrzebę otwartej rozmowy na tematy biograficzne, które rzutują na twórczość autora Kosmosu. Jednym z takich zagadnień jest seksualność Gombrowicza, której nie da się zamknąć w opozycji homoseksualizm – heteroseksualizm. O tej seksualności nie opowiedzą przedmioty zgromadzone w muzeum. Ale mówi o niej czasami sam Gombrowicz. Gombrowiczowi jednak nie zawsze i nie we wszystko można wierzyć. Stąd zrozumiałe zainteresowanie tą sferą życia pisarza. Bardzo często ten temat wywoływany jest, jak podczas wizyty u lekarza, przez tzw. „pytania klamkowe”, zadawane niejako przy okazji, wstydliwie i pozornie bez związku z tym, o co pytający chciałby zapytać najbardziej. Najczęściej: „ona była dużo młodsza od niego, prawda?”. Prawda. Ale za takim pytaniem czai się to inne, czasami wypowiadane: „ale czy on nie był przypadkiem...?” W referacie staram się opowiedzieć, w jaki sposób odpowiadamy na to pytanie, bazując na wypowiedziach samego Gombrowicza zawartych m.in. w Kronosie i listach, a także na publikacjach poświęconych autorowi Ślubu.

  • Leszek Bzdyl
    Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (à la Gombrowicz)

W 2004 roku Teatr Dada von Bzdulöw zaproszony został do projektu „Trans Dance Europe”. Projekt zakładał realizację przedstawienia w jednej z wybranych stolic europejskich, a następnie prezentacje spektaklu w kolejnych centrach na mapie Europy. Termin inicjacji „Trans Dance Europe” łączył się z wejściem Polski w struktury UE. Dla Teatru Dada, w dwunastym roku istnienia zespołu, otwierała się szansa na spektakularne wejście na europejską scenę teatralną. Zdecydowaliśmy, że w tym wyjątkowym przedsięwzięciu patronem naszym będzie Witold Gombrowicz. Uprzednie premiery naszego Teatru były postrzegane jako przesiąknięte Gombrowiczem. Recenzenci zauważali obecny w nich dialog z tym drugim, ze sobą, z publicznością. A zatem, skoro mieliśmy jako Teatr uruchomić kolejny dialog, tym razem z Europą, to czyż nie najlepszym partnerem ku temu były obserwacje i strategie Witolda Gombrowicza? Sięgnęliśmy po Dzienniki, aby wycisnąć z nich esencję samobójczej walki o tożsamość i formę, o obecność i wolność, o wyższość i niższość jednocześnie. Spektakl pt. Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (á la Gombrowicz) miał europejską premierę 19 lutego 2005 roku w Awinionie na scenie Penitents Blancs. Przez kolejne 5 lat tytuł zaprezentowany został wielokrotnie w Europie i w USA oraz w Indiach, w New Delhi oraz w Kalkucie. Moje wystąpienie poświęcę przygodom związanym z zagranicznymi prezentacjami Kilku Błyskotliwych Spostrzeżeń i recepcji spektaklu ze strony międzynarodowej krytyki teatralnej i tanecznej.

  • Maria Marszałek
    Czytanie klasyków na potrzeby nieklasycznego festiwalu

W swoim wystąpieniu zaprezentuję przykłady działań inspirowanych arcydziełami polskiej literatury, skierowanych, zgodnie z logiką konstrukcji programów festiwalowych, do odmiennych grup odbiorców i wykorzystujących bardzo zróżnicowane media. Odniesieniem będzie refleksja nad znaczeniem całości i fragmentu we współczesnej kulturze.

  • Anna Pasikowska
    Czy „Moralność pani Dulskiej” powinna być szkolną lekturą?

W referacie spróbuję pokazać obecność twórczości Gabrieli Zapolskiej w programach nauczania języka polskiego w liceum w ujęciu historycznym, z jednoczesnym przedstawieniem celów edukacyjnych. Zastanawiając się nad zasadnością powrotu dzieła Zapolskiej do szkoły, przedstawię możliwe współczesne konteksty odczytywania dzieła, odwołując się do doświadczeń płynących z mojej praktyki szkolnej. W podsumowaniu spróbuję pokazać, jakie korzyści i pułapki niesie ze sobą interpretowanie dzieła Zapolskiej.

  • Anita Soroko
    #ZAPOLSKA. Z kanonu lektur na ekrany smartfonów

#ZAPOLSKA. Artystka multimedialna, mistrzyni autopromocji, skandalistka. Nawet jej pseudonim artystyczny to część dobrze przemyślanej kreacji, którą wyprzedzała swoje czasy. Nie do wiary, że urodziła się w połowie XIX wieku, bo przyświecające jej idee do dziś można podsumować wyraźnie współczesnymi hashtagami, takimi jak #metoo #girlpower #equality czy #WomenReality. W jaki sposób prezentowałaby się dziś za pomocą mediów społecznościowych? Wystawa #ZAPOLSKA, towarzysząca Festiwalowi Tradycji Literackich, przybliża fenomen autorki Moralności pani Dulskiej i pokazuje jej wizerunek w mniej znanych odsłonach. Widzimy odważną kobietę, uznaną aktorkę, kolekcjonerkę awangardowej sztuki, publicystkę wypowiadającej na prasowych łamach niewygodne poglądy, pisarkę, która w swej obfitej twórczości dotyka tematów tabu, pochyla się nad losem wykluczonych i pokrzywdzonych, obnaża wstydliwe aspekty życia społecznego. A także autorkę aspirującą do tworzenia dramatu narodowego.

_____________________________________________

biogramy:

  • Magdalena Musiał – kierowniczka Działu Edukacji Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Historyk sztuki, od roku 1998 pracuje jako edukator muzealny, przez wiele lat w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, gdzie organizowała i prowadziła liczne programy edukacyjne dla dzieci i dorosłych, a w 2013 roku brała udział w projekcie „Ganymed goes Europe” realizowanym we współpracy z Kunsthistorisches Museum w Wiedniu, łączącym sztuki plastyczne, literaturę i teatr w przestrzeni muzeum. Z Muzeum Pana Tadeusza związana od momentu jego powstania. Jest autorką przewodników po sztuce dla dzieci.

  • Anita Całek – adiunkt w Katedrze Komparatystyki Literackiej Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Absolwentka filologii polskiej (Wydział Filologiczny UJ) oraz psychologii (Wydział Filozoficzny UJ), doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa (praca doktorska na temat zastosowania metody psychobiograficznej w analizie porównawczej biografii Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego). W latach 20032008 przebywała w Strasburgu, pracując w Sekcji Polskiej Collège Esplanade i na Université Marc Bloch. Autorka książek: Adam Mickiewicz – Juliusz Słowacki: psychobiografia naukowa (2012), Biografia naukowa: od koncepcji do narracji (2013) i Nowa teoria listu (2019) oraz wielu artykułów naukowych publikowanych w czasopismach i tomach monograficznych. W swoich tekstach porusza różne zagadnienia z zakresu biografii oraz epistolografii, pisze również o literaturze współczesnej w ujęciu komparatystycznym. Jest redaktorem naukowym czasopisma „Creatio Fantastica”, współpracuje też z Ośrodkiem Badawczym Facta Ficta.

  • Diana Gawinecka-Laubner – ukończyła studia na Uniwersytecie Wrocławskim, Wydziale Filologicznym, Kierunku Filologia Polska w roku 2000, a także Studia Podyplomowe Dziennikarstwa i Public Relations oraz Studium Doktoranckie na Uniwersytecie Wrocławskim. Obroniła w roku 2006 doktorską pod tytułem: Choroba w życiu i twórczości Zygmunta Krasińskiego napisaną pod kierunkiem prof. Mariana Ursela. Od 2005 roku nauczycielka języka polskiego w LO Nr XII we Wrocławiu. Od roku 2006 egzaminator OKE. Od roku 2008 nauczyciel dyplomowany. Opiekunka finalistek i laureatek Olimpiady Literatury i Języka Polskiego.

  • Dariusz Trześniowski – doktor habilitowany, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. K. Pułaskiego w Radomiu. Dziekan Wydziału Filologiczno-Pedagogicznego, kierownik Katedry Filologii Polskiej. Ukończył filologię polską na UMCS w Lublinie, z uczelnią tą był związany przez wiele lat (do 2010 roku). Pracował również w Uniwersytecie Nancy 2 we Francji (obecnie Université de Lorraine) i w Kolegium Nauczycielskim w Radomiu. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na zagadnieniach historii literatury i krytyki literackiej XIX i XX wieku, funkcjonowaniu tradycji literackiej, obejmują komparatystykę, badania kulturowe, w tym studia genderowe i postkolonialne. Jest autorem książek: W stronę człowieka: „Biblia” w literaturze polskiej (18631918) (2005); Jerzy Żuławski. Retoryka nowoczesności (w druku); redagował lub współredagował monografie: Modernistyczny wizerunek człowieka (2001); Studia postkolonialne nad literaturą i kulturą polską (2010), Zasługi Jerzego Żuławskiego i jego rodu dla literatury i kultury polskiej XX wieku (2011); Leśmian nowoczesny i ponowoczesny (2012); Stanisław Brzozowski. Powroty (2013). Wspólnie z Dariuszem Chemperkiem i Adamem Kalbarczykiem wydał podręcznik do języka polskiego dla liceów i techników Zrozumieć tekst – zrozumieć człowieka (wiele wydań od 2007 roku), obecnie w tym samym zespole autorskim powstaje nowa seria podręczników dla zreformowanej szkoły średniej: Oblicza epok (wydawanej od 2019 roku).

  • Marian Bielecki – doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. Autor książek: Literatura i lektura. O metaliterackich i metakrytycznych poglądach Witolda Gombrowicza (2004), Interpretacja i płeć. Szkice o twórczości Witolda Gombrowicza (2005), Historia – Dialog – Literatura. Interakcyjna teoria procesu historycznoliterackiego (2010; nagroda „Literatury na Świecie”), Kłopoty z Innością (2012), Widma nowoczesności. „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza (2014); współredaktor tomów: (z E. Rychter) Po(granicza) teorii (2010), (z W. Browarnym i J. Orską) Po Miłoszu (2011); autor opracowania Trans-Atlantyku w edycji krytycznej (2017).

  • Agata Janiak – doktor nauk humanistycznych. Doktorat pod tytułem Eseistyka Józefa Czapskiego. Poetyka i metafizyka obroniła w 2017 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, praca została wyróżniona w Konkursie Archiwum Emigracji. Redaktorka tomu Czytając Czapskiego (Kraków, 2015). Pracuje w Dziale Rękopisów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, gdzie opracowuje archiwa literackie. W ramach Dolnośląskiego Festiwalu Nauki wygłaszała wykłady popularnonaukowe o polskiej literaturze XX wieku i zbiorach rękopiśmiennych Ossolineum. Stypendystka Fundacji Augusta hr. Cieszkowskiego.

  • Leszek Bzdyl – polski choreograf, tancerz i reżyser teatralny. Założyciel Teatru Dada von Bzdülöw. Studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1987–1990 współpracował z Wrocławskim Teatrem Pantomimy, następnie, w latach 1990–1992, z Teatrem Ekspresji Wojciecha Misiury. W roku 1993 wraz z tancerką Katarzyną Chmielewską założył w Gdańsku Teatr Dada von Bzdülöw – obecnie jeden z najbardziej znanych polskich teatrów tańca. W swoich pracach Bzdyl wielokrotnie inspirował się literaturą i dramaturgią najnowszą, np. utworami Wernera Schwaba (Zagłada ludu, czyli moja wątroba jest bez sensu, 1994), czy Witolda Gombrowicza (Kilka błyskotliwych spostrzeżeń, 2004). W roku 2004 zrealizował na terenie Stoczni Gdańskiej projekt teatralny Odys-SEAS, wespół z Robertem Rumasem. Jest współorganizatorem wielu trójmiejskich imprez kulturalnych, między innymi festiwalu Gdańska Korporacja Tańca. Wykładowca Akademii Teatralnej w Warszawie, uczył również w Państwowej Szkole Baletowej w Gdańsku, oraz Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni.

  • Robert Utkowski – absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego) w Kielcach. Mieszka w Radomiu. Debiut na łamach kwartalnika „Kresy” (1997). Publikował m.in. w „Kresach” (Lublin), „Na Dziko” – dodatek do katowickich „Opcji”, „bruLionie” (Warszawa), „Kartkach” (Białystok), miesięczniku „Lamelli” (Kraków) „Miesięczniku Prowincjonalnym” (Radom). Kilka wyróżnień i nagród na konkursach poetyckich (nie zawsze pod własnym nazwiskiem).

    Publikacje w antologiach i wydawnictwach pokonkursowych (Oleśnica, Sopot, Kraków). W 2008 r. w Laboratorium Dramatu w Warszawie odbyło się aktorskie czytanie jego sztuki TRAMTADRADA w reżyserii Piotra Jędrzejasa. Współpracuje z radomskim pismem społeczno-kulturalnym „Miesięcznik Prowincjonalny”. Książki: Najdłuższa noc pod słońcem (1999), Fluktuacje (2003), Czarna Taksówka (2011), Katalog Wystawy (2013).

  • Maria Marszałek – absolwentka historii sztuki i psychologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktorantka w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Nauczyciel akademicki na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Laureatka stypendium „European Museum of the Year Award” dla młodych pracowników muzeów. Pracuje w Gabinecie Literackim im. Tadeusza Różewicza w Muzeum Pana Tadeusza.

  • Anna Pasikowska – nauczycielka języka polskiego w Liceum Ogólnokształcącym nr III im. Adama Mickiewicza we Wrocławiu, doświadczony pedagog i osoba zaangażowana społecznie.

  • Anita Soroko – absolwentka historii sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego i Podyplomowego Studium Muzealniczego na Uniwersytecie Warszawskim; kustosz w Dziale Historii i Interpretacji Pana Tadeusza w Muzeum Pana Tadeusza. Od 2006 do 2017 roku zajmowała się zbiorami malarstwa i miniatur Muzeum Książąt Lubomirskich w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. W latach 2015–2016 kierowała projektem badawczym dotyczącym przedwojennej kolekcji rysunków polskich w Muzeum Lubomirskich we Lwowie i kontynuuje te badania.

_____________________________________________


>>Więcej informacji i program wydarzeń III edycji Festiwalu Tradycji Literackich 

_____________________________________________


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Partnerzy: Muzeum Witolda Gombrowicza we Wsoli, Nagroda Literacka im. Witolda Gombrowicza, Teatr Polski we Wrocławiu, Kino Polska, Studio Filmowe KADR, Wytwórnia Filmów Oświatowych Sp. z.o.o., Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny

Patroni medialni: TVP Kultura, TVP 3 Wrocław, Radio TOK FM, Gazeta Wyborcza Wrocław, Książki. Magazyn do czytania, Booklips.pl, Lubię Czytać, Opętani Czytaniem, Wroclife