„Odwrócone światło” jest jednym z najważniejszych osiągnięć polskiej poezji lingwistycznej – „opus magnum” Tymoteusza Karpowicza. Niezwykła erudycja i próba „opisu świata całościowo” doprowadziły autora do powstania dzieła fenomenalnego i zarazem niejednoznacznego, które odbierać można tylko fragmentarycznie, nie w całości.  Wybrane przez nas teksty Tymoteusza Karpowicza łączą zapał w ustanawianiu na nowo sensów języka: budowaniu osobnych słów, tworzeniu konstrukcji zdaniowych, które przekształcają frazy, wprowadzając odbiorcę w nowe, nieoczekiwane konteksty, czasem w aluzyjny sposób nawiązując do rzeczywistości. W tym tomie Karpowicz podnosi wymagania stawiane wrażliwości odbiorcy i wprowadza słuchacza w sytuację niewygodną, zmuszającą do percepcyjnego wysiłku. To właśnie w „Odwróconym świetle” Karpowicz  wpisał swoje teksty w kunsztowne układy „oryginałów”, „kopii artystycznych”, „kalk logicznych” czy „paralaks”, niszcząc swoje, ale i czytelnika, odbiorcze rutyny.  I właśnie te antynomie, stany graniczne sensu, marginalne i paradoksalne punkty widzenia świetnie korespondują z konwencją „Czytania w ciemnościach”. 

W trakcie wrześniowej edycji w Muzeum Pana Tadeusza zaprezentujemy publiczności zróżnicowane spektrum utworów Karpowicza, m.in: „potrójne okulary”, „zapasowe oko widoku”, „metarotacje”, „lament oka drugiego”, „żelazne klucze królestwa”, „odwrócone światło”, „wyszczekanie”, „denotowanie”, „koło tańca miłosnego”, „zerowe pole chodzenia”, „żona Lota ze śledziem”, „inwazja gramatyczna”, „doczytanie”, „zawsze w czasie defilad”, „czytający długi afisz”, „wielopamiętną wyobraźnię”, „zbiorowe żywienie pamięci”, „nerwicę słoneczną”.